In de loop der jaren hebben vele roemruchte elftallen onze velden bevolkt. In deze rubriek hebben we reeds verschillende teams de revue laten passeren. In deze aflevering graag uw aandacht voor een seniorenelftal dat in de jaren negentig furore maakte op de Bosstraat-Oost. Een team dat de aandacht op zich vestigde. Jonge jongens, studenten over het algemeen, die goed voetballend en op geheel eigen wijze de aandacht trokken. Prachtig team, met verslaggever Theun van den Hengel (we kunnen nu wel verklappen dat hij achter het pseudoniem  "Neuht" zat) als wekelijkse berichtgever. Voor "de Schatkamer" dook Theun in zijn herinneringen. Het is niet te geloven wat een details die jongen (na 17 jaar) nog opvist!! Zijn verhaal over  "Soest Heren 13" uit de midden jaren negentig, plus (uiteraard) de elftalfoto, kunt u lezen en zien als u klikt op lees meer.

Soest Heren 13 is in 1994 opgericht door Jeroen Spit (Spitje) en Emiel Roest (Mieltje) op een heerlijke lome zomerwoensdagavond op de Eng na een lekker fanatiek potje met de trainingsjackies als doelpalen. Het was een team van generatiegenoten die hun hele jeugd bij S.O.Soest hadden gevoetbald aangevuld met een bonte mix van basketballers,studenten en vrienden van vrienden.  

Het eerste seizoen werd het team nog gecoacht door Paul Werkhoven, zijn zoon Bart speelde toen nog mee, en dat was gelijk een seizoen vol hoogte- en dieptepunten. 

Vanaf de eerste wedstrijd zat de schwung er goed in. De meeste wedstrijden werden met ruime cijfers gewonnen, totdat de andere titelkandidaat Kismet 4 op bezoek kwam. Deze wedstrijd werd helaas gelijkgespeeld doordat zij in de allerlaatste minuut op gelijke hoogte kwamen nadat Skil letterlijk getorpedeerd was door de spits. Onder de douche zagen we 8 nopafdrukken in zijn bovenarm staan,  máar de toenmalige leidsman had niets gezien...  

Toendertijd hadden wij op de Bosstraat never nooit te maken met thuisfluiters, wat je als een compliment aan Soestkant kan opvatten. Bij uitwedstrijden werd je er bijna altijd ingefloten...maar daar gaan we nu niet te diep op in. 

Soest Heren 13 in november 1995:   Boven vlnr: René "Neet" de Jong, Jeroen "Spitje" Spit, Tim "Flansaap" Schrijver, Emil "Mieltje" Roest, Michel "Ruthje"van Ruth, Jeroen "Skil"Schilder, Richard "Sentie"van Zanten, Andries "Droes"Rademaker.     Zittend vlnr:   Michiel "Dorre" Dorrestein,Chris "Coach" Schrijver, Roel Roest, Theun van den Hengel, Sander "Sampie" Rijnja, Barry "Blik" van Schalkwijk     Op de foto ontbrekend: Patrick "Witte"Jacobs

De één na laatste wedstrijd van het seizoen gingen we met een gelijk puntenaantal met onze concurrent Kismet uit naar deze club in Utrecht. Daar aangekomen vielen we van de ene verbazing in de andere. Het begon al met de mededeling op het krijtbord in de kantine. Daar stond namelijk : "Vanmiddag Kampioensfeest!"  

Wij waren nog zo naïef om te denken dat er naast onze tegenstanders nóg een team kampioen kon worden maar dat bleek bij navraag niet zo te zijn... Er was een behoorlijke hoeveelheid publiek op de wedstrijd afgekomen, compleet met trommels toeters en bellen. Er werd langs de lijn zelfs al een vreugdevuur aangestoken.  Gelukkig was er ook een behoorlijke achterban uit Soest gekomen. Veel familieleden waren langs de kant te zien. Maar ook Frank Smits en John Butzelaar om maar eens wat S.O.Soest-legendes op te noemen.  

Dan de wedstrijd: Heren 13 kwam snel op een 2-0 voorsprong door 2 goals van Witte die vlak voor rust nog een dot van een kans voor open doel miste. Na rust voel je hem al aankomen...onbegrijpelijke scheidsrechterlijke beslissingen wisselden zich af met bizarre goals en jawel bij een 2-2 stand kregen we in de 104de minuut een penalty tegen.   Direct na de gescoorde penalty floot de leidsman af. De tegenstanders en achterban waren uiteraard in opperbeste stemming. Op naar het feestje zullen ze zeker gedacht hebben! 

Na de wedstrijd kwam ons ten gehore dat bij Kismet 4 meerdere spelers uit hun 1ste team voor die dag meespeelden en als klap op de vuurpijl de arbiter de broer van de keeper bleek te zijn!  

Zwaar gefrustreerd werden we in de kleedkamer getrakteerd op een kratje bier van Frank Smits en schreef John Butzelaar nog een mooi stukje in de Spetter met daarin de complimenten voor ons team. Hij verzekerde dat in zijn tijd enkele spelers van Kismet 4 het einde van de wedstrijd niet gehaald zouden hebben.  

Nét niet dus! en nét niet zou de trend zijn in al die jaren voor Soest Heren 13 Één seizoen zelfs op doelsaldo geen kampioen geworden. Het scheelde slechts 4 goals. Vier finaleplaatsen bij het Bas Bakkertoernooi, maar ook dit fameus toernooi hebben we nooit gewonnen,  Twee keer een ondankbare tweede plaats in de Jan Hurenkamptrofee achter de destijds ongenaakbare Helko Kok. Maaaar 1 prijs hebben we wel te pakken gehad, Jeroen "Skil" Schilder die in het seizoen 96-97 de minst gepasseerde keeper van de senioren was en de keepersbokaal in de wacht sleepte!  

Maar ondanks het gemis van klatergoud hebben we in de ruime tien jaar dat dit team heeft bestaan ook vele hoogtepunten meegemaakt. De legendarische weekendjes weg waar nog uren bewijsmateriaal van is opgeslagen. De feesten in de oude kantine met de Koffers en Dikke Tassen What olé olé. De woensdagavonden met Frankie Smit en good old Ted (helaas overleden). Deege trainingspakken, met zijn allen stappen in discotheek IT en vanuit daar in 1x door naar HVC uit. De East Side Hooligans met Franssie v/d Berg op de trommel. Hemelsblauwe Hacas shirts.

Op pad met leider Chris Schrijver in zijn rolstoel met af en toe een lancering. De Bas Bakkertoernooien met glijbanen in de kantine. Houten uit!! Memorabele feestjes bij die Witte (Patrick Jacobs). Bruiloften en geboortes; kortom: teveel om op te noemen.   We waren dan niet de beste maar we waren wel altijd prominent aanwezig als er een feestje te vieren was. Een onvergetelijke tijd die voor velen een prachtige herinnering zal blijven.

Als jonge jongens begonnen op de Eng en geëindigd als echtgenoten/vaders op de Bosstraat East Side.  

Neuht