Natuurlijk is het gezellig om zo nu en dan je moeder te bezoeken. Een kop thee drinken bij de persoon die je heeft (op)gevoed, grootgebracht en zo nu en dan een wijze raad in je oor heeft gefluisterd verdient af en toe een stukje persoonlijke aandacht. Zo val ik dus ook af en toe bij mijn moeder met de deur in huis. De thee staat dampend klaar en als decor staat de TV op omroep MAX.

MAX...de omroep die de nostalgie koestert en niet meedoet aan voorgeproduceerde John-deMol-programma's waarin artiesten nieuwe collega's coachen en waarbij het kijkerspubliek (of zo u wilt "het kijkvee") dure SMS-jes moet versturen om hun favoriet naar de eerste plaats te stuwen. Bij MAX heb je dat niet. Ik dronk thee bij mijn moeder en ik werd door MAX verrast op de fraaie klanken van Heino! Jazeker, deze blonde Edelgermaan treedt nog steeds op. Meedeinende oma's met paarse kleurspoeling hopen op een kusje van de 72-jarige Schlagerzanger. Even lekker meebrullen met  "La Montanara" ! Prachtige omroep toch; dat Max. Zo worden we ook wel eens verrast op oude beelden van Willy en Willeke Alberti. Zien en horen we dit befaamde duo weer het suikerzoete"een glimlach van een kind" zingen. Het glazuur springt spontaan van je tanden.

Ieder zijn meug! De één houdt van Heino, de ander kijkt naar The Voice of Holland en een derde vindt het heerlijk om op vrijdag- en maandagavond naar Voetbal International te kijken. Kantinepraat in optima forma. Voetbalhumor dat zijn weerga niet kent. Ik vind het persoonlijk kostelijk, maar ik kan mij voorstellen dat een ander zich groen en geel ergert aan de voorspelbare humor van René van der Gijp en het eeuwige gemopper van "zeiksnor" Johan Derksen.

Ik heb mij positief verwonderd over het enthousiasme tijdens het kindermatinee bij Ajax - AZ. U weet wel: de wedstrijd die opnieuw gespeeld moest worden omdat een 19-jarige onverlaat, getooid met een  "Björn Borg"-onderbroek, knetterstoned en zo dronken als een gegist appeltje probeerde een zeer slecht uitgevoerde karatetrap te verkopen aan de keeper van AZ. Lekker slim trouwens om een geoefende, redelijk gespierde en enigszins heetgebakerde Costa Ricaan uit te dagen.

Afijn, die wedstrijd werd dus opnieuw gespeeld en 20.000 kinderen maakten een kakofonisch geluid wat een beetje te vergelijken is met de herrie in een vol Landal-zwembad. Herrie waar geen begin en geen einde aan zit. Schiet Ajax op het doel: herrie. Rolt er een bal uit: herrie. Laat Theo Janssen een onopvallende scheet: herrie. De kinderen speelden tikkertje op de trappen. De rij voor de patatkraam was enorm en ondertussen ging de herrie door. Alsof badmeester Gerrit van Delden in de goede oude tijd van "de Turf" (overdekt zwembad dat in de jaren zeventig en tachtig een verrijking was voor de wijk Soestdijk) de deuren had geopend en alle kinderen van de Soester basisscholen joelend, krijsend en gillend naar binnen renden.

Maar: de wedstrijd Ajax - AZ speelde zich af zonder kwetsende spreekkoren. Er was geen afkeurend gefluit. Er werden geen liedjes gezongen over het vermeende beroep van de moeder van de scheidsrechter. De hele wedstrijd voltrok zich in een ontspannen sfeer. We zagen vooral heel veel glimlachjes. Glimlachjes van kinderen!

Kinderen kunnen meer dan volwassenen! Heeft u de beelden gezien van dat 16-jarig meisje dat in haar eentje de wereld overzeilde? Prachtig toch! In haar eentje woeste golven weerstaan. Met de meest moderne sextant de goede route uitstippelen. Slapen onder een deken van sterrenpracht! Het meisje heeft alles overwonnen. De zoute zee, de eenzaamheid, de heimwee. De missie is volbracht! Glimlachend voltooit ze haar reis. De enige moeilijkheid die haar nog te wachten staat is zo'n pietlut van een ambtenaar die onderduiking van de leerplicht als een buitengewoon misdrijf ziet. Dat meisje heeft in anderhalf jaar tijd meer geleerd dan menig MAX-kijker in heel zijn leven!

De glimlach van een kind! Dat kunnen we komende zondag ook zien in ons eigen clubhuis. Om 13:00 uur reikt niemand minder dan Michael van Praag De Fair Play Schaal uit aan een genomineerde van SO Soest en een genomineerde van één van onze tegenstanders. Bij die genomineerden ook kinderen. Teams die zich sportief gedroegen. Gewoon normaal deden. Niet verwonderlijk dat dit vaak gewoon kinderen zijn. Met een glimlach kunnen ze de wereld aan.

PB