P.V.C.V. 2 – SO SOEST 3       2-2 (2-1)

Na een drukke week waar, volgens afspraak, de selectie bekend gemaakt moest worden, kon het geselecteerde deel van het derde, aangevuld met twee jongens van het tweede, wederom aantreden tegen onze vrienden in Vleuten. We beginnen zo onderhand de mensen te kennen, daar.
De meeste elftallen hebben we in dit en het vorige seizoen al meerdere malen bestreden, het derde, vierde en vijfde. Nu dan het tweede, nu voor de competitie.

Bij het warmlopen viel Youri af, kreeg last van een spier in zijn bovenbeen. De spitsposities werden derhalve bezet door Ruben en onze uitzendkracht Robbert S. uit S.

Zij vormden het draf- en renstel bij het storen van hun achterhoede; iets waar PCVC een hekel aan bleek te hebben. In hun rug werden zij gesteund door Nico, Jeroen en Kevin die de halleluja ballen konden oppikken die PVCV door die eerder genoemde druk noodgedwongen afgaven.
Er ontstond een serie kansen en mogelijkheden, waarvan er, jammer genoeg, maar één werd verzilverd. Met kunst en vliegwerk hield PVCV verder het doel schoon. Dat constante druk zetten kan geen twee keer vijfenveertig minuten worden volgehouden, vooral niet wanneer je het avond- c.q. nachtprogramma van een aantal spelers van het derde in ogenschouw neemt.
Dit had als consequentie dat langzaam maar zeker het initiatief wat we hadden werd weggegeven, iets waar het derde moeilijk mee om blijkt te kunnen gaan. De reacties in de omschakeling waren veel te gehaast en daardoor onzorgvuldig.

De verdediging, met Robin op goal, en Sander, Mark, Jorrit, Jaap maakte in die periode een noodlottige fout door de kleinste man van het veld met zijn hoofd te laten scoren.
Wanneer je met 0-1 voorstaat en zij scoren dan is het opeens een gelijke stand en we gingen nog gehaaster spelen.

Toen volgde er een periode waar we nog lang over kunnen napraten. ‘een doorbraak, een duel, bal naast, keeper moet uittrappen, beide teams terug in positie, scheids laat nogmaals een gestrekte hand zien, keeper wil uittrappen … stop ….. hij bleek tot ieders verbazing een penalty te hebben gegeven. Een uitleg wilde hij niet geven … 2-1.

Sander leek moeilijk met dit onrecht te kunnen omgaan en werd uit voorzorg gewisseld, pilletje onder zijn tong, ijszakken voor de deur en slachtofferhulp ingeschakeld en Carsten ingezet.

In de rust werd voorgesteld om het initiatief weer over te nemen, het bestrijden op het punt waar zij moeite mee hadden, druk naar voren.
Na een periode waar de spitsen weer volop aan de bak moesten kwam Dennie in het veld voor de moegestreden Ruben en kon Jos de plek van Nico innemen omdat deze fysieke problemen kreeg.

Goede combinaties, goed spel werd afgewisseld met te veel en te snelle ballen naar voren in de trant van ‘God zegen de greep’. Over en weer ontstonden er mogelijkheden, maar pas halverwege de tweede helft was er de bevrijdende 2-2. Beide teams speelden toen op twee gedachtes, is één punt winst of twee punten verlies. De einduitslag was al met al, een redelijke afspiegeling van het spel.

Langs de kant stonden Wessel en Eric. Beide spelers zijn bij de selectie van afgelopen donderdag even buiten de boot gevallen, maar zij waren er wel. Dát is klasse. Zij konden buiten de al genoemde spelers in dit verslag ook nog Richard zien rondrennen. Hij heeft een halve marathon gelopen en leek boos op zichzelf wanneer er eens een pass niet aankwam.

De werklust (……bij wedstrijden) van hem moet standaard worden en blijven bij het derde, pas dan kunnen we ons spel spelen, altijd naar voren.

LPR