Maandag 31 mei is op 78 jarige leeftijd SO Soest-coryfee Nico Gros overleden. Nico was al enkele maanden ernstig ziek. Lees verder voor een In Memoriam.

Nico Gros was een bekende verschijning op de velden van SO Soest. Een ras-supporter, die fanatiek meeleefde met het eerste elftal. Een man die zijn mening niet onder stoelen of banken stak. Het hart op de tong. Trainers voorzag Nico gevraagd of ongevraagd van advies. Om zijn mening kon je niet heen. Nico vond dat hij recht van spreken had. In de jaren 60 was hij een gevreesde spits van BDC. Zijn doelgerichtheid was zo groot dat hij, toen hij inmiddels in de veteranen voetbalde, door trainer Kamphorst op 36-jarige leeftijd werd teruggehaald naar het eerste elftal om dat team voor degradatie te behoeden. BDC bleef erin, dankzij de goals van Nico.

Hardwerkend voor zijn gezin en voor de vereniging. Na zijn voetbalcarriere bleef hij zijn club trouw, totdat in 1977 enkele bestuurders hem op zijn ziel trapten. Hij heeft zich toen 12 jaar niet laten zien. In 1989 kwam hij sporadisch bij het eerste elftal kijken en binnen no-time was hij weer verknocht aan zijn eigen club. Hij was één met de selectie en adoreerde toenmalig trainer Jan Stroomberg. Met selectiespelers als Paul van de Grift en Martijn Stalenhoef kon hij pittige gesprekken voeren. Als je dan terloops in het gesprek, met een knipoog, opmerkte dat Nico een blauwe maandag voor SEC heeft gevoetbald had je hem bovenop de kast. Nico was er trots op dat hij zijn hele leven maar voor één club heeft gevoetbald; BDC/SO Soest, en dat moest iedereen weten!Toen SO Soest in 1994 kampioen werd van de 3e klasse, was Nico eregast op het kampioensfeest. In de laatste competitiewedstrijd van dat seizoen was hij zelfs pupil van de week.

De voetbalsport speelde hem ook parten. Zijn deelname aan de familiedag in 1993 moest hij bekopen met een flinke zweepslag. Een blessure die hem bleef achtervolgen. Hij baalde ervan dat hij fysiek minder uit de voeten kon. Toch bleef hij actief bij SO Soest. Ondermeer als barlid, maar toch vooral als supporter.

Toen zijn vrouw in 1997 overleed vond Nico steun en een tweede huis in het clubhuis op de Bosstraat. Hij was er dan ook dagelijks te vinden. Op de Bosstraat-Oost heeft hij veel vrienden gemaakt en hoewel hij door zijn iets te openhartige mening wel eens mensen tegen zich in het harnas joeg, was hij een karateristiek figuur die echt bij onze club hoorde.

Met Nico Gros verliezen wij een flink stuk indrukwekkende SO Soest-historie. Nico is nu echt een legende geworden. We wensen vanaf deze plaats zijn dochters, schoonkinderen en kleinkinderen heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van deze bijzondere man.

Namens het bestuur van SO Soest

Peter Beijer

Hieronder krantenberichten uit 1967 en 1960, waarin duidelijk wordt wat voor een speler Nico Gros was.