We zitten dan weliswaar met z'n allen in het zelfde zinkende schuitje dat de economische recessie heet; eten en drinken moeten we allemaal. Ook uw columnist moet dus op zaterdagmorgen een weg banen door het winkelende publiek in de Hoogvliet. Geduldig verdwijnen het bakje filet, het gesneden bruin en het toetje van de maand in de boodschappentas. Bij de kassaband komt het verleidingsmoment. Impulsartikelen liggen daar klaar om door klanten als extra boodschap gepromoveerd te worden. De rolletjes pepermunt, de pindarotsjes en de gevulde koeken wenken, zoals in vroeger (succesvolle) tijden smakelijke blondines dat in de dorpsdisco deden. Weerstaan van deze zoete verleiding is een sport.

Afgelopen zaterdagmiddag lagen daar (in deze tijden) onvermijdelijke pepernoten. Het is half oktober, de zon heeft het gat in de ozonlaag daadwerkelijk gevonden en trakteert de Soester bevolking op zijn gouden stralen, maar de Sint is onmiskenbaar in aantocht en stuurt de pepernoten als verkenners de winkels in. Probeer daar maar eens af te blijven met je door onbedwingbare snoeplust gestuurde grijpgrage handen.

Het is de Nederlandse cultuur. Pepernoten in oktober zijn netzo Hollands als een bord in Delftsblauw, een molen tussen bloeiende tulpen, klompendansende boeren en een azijnpissende Willem van Hanegem na een wedstrijd van het Nederlands Elftal. Trouwens; het jaarlijkse geklaag over het feit dat de pepernoten zo vroeg in de schappen liggen is ook zo Nederlands als het maar zijn kan. Let op; binnenkort start de discussie weer dat Zwarte Pieten eigenlijk niet zwart mogen zijn. Ook zo'n typisch stukje Hollands cultuurgoed!

Ook onze vereniging heeft een cultuur. De clubkleur blauw, is sinds 1945 (het jaar van de fusie tussen Be Quick en DIOS tot BDC) ons cultureel erfgoed. Het blauwe shirt dat zo mooi oogverblindend in de zon kan schitteren; waarop hagelwitte reclameteksten zo mooi afsteken.

Cultuur van SO Soest; dat zijn onze lagere seniorenelftallen. Al jarenlang zijn deze teams een instituut binnen de vereniging. Elk elftal is in feite een vereniging op zich. Een bestuur, volgzame leden en kritische mensen vormen aanwijsbare onderdelen binnen onze teams. Waar andere verenigingen werken met elftalcommissies, daar is de cultuur bij SO Soest dat elftallen voor een groot deel zichzelf organiseren.

Damesvoetbal hoort ook bij SO Soest. Al 30 jaar! Tijdens de afgelopen ledenvergadering werd de discussie geopend of damesvoetbal een verrijking is voor een vereniging als SO Soest. De meeste aanwezigen hadden geen moeite met de aanwezigheid van voetballende dames; slechts een aantal criticasters kan maar niet wennen aan het feit dat dames de edele voetbalsport beoefenen.

Veel gehoorde kritiek: "damesvoetbal ziet er niet uit !" Ja, ja, alsof het voetbal van de hier eerder genoemde lagere senioren vaak de moeite van het bekijken waard is. Heeft u ooit wel eens een lager team op de vroege zondagmorgen in actie gezien? Bij een expositie van Madame Tussauds is vaak meer beweging waar te nemen. Voeg daarbij de oprispende alcoholwalmen van de 22 hoofdrolspelers die wellicht een gezellige zaterdagavond verraden. Maar een bierboertje tijdens de bekoring van een heerlijke zondagmorgen is als Stephan Ott gekleed in een Ajax-pyjama. Officieel kan het wel, maar het staat voor geen meter.

Neem dan de damesvoetballers. Fanatiek, humor, fris en fruitig en in de meeste gevallen wordt er respectvol met elkaar en met de scheidsrechter omgegaan. Trouwens, in de dertig jaar dat damesvoetbal SO Soest aan het verrijken is zijn er tussen dames- en herenvoetballers van onze vereniging relaties ontstaan, huwelijken gesloten en jawel...kinderen geboren! Er zijn E- en F-teams waarin nakomelingen van het SO Soest-damesvoetbal te bewonderen zijn. Binnen nu en 8 jaar zal er een speler, wiens ouders elkaar voor het eerst ontmoetten op de prachtige velden van de Bosstraat-Oost, zijn debuut in SO Soest 1 maken.

Kortom: damesvoetbal is een zegen voor onze club. Het brengt gezelligheid, leuk voetbal en sfeer. Een voetbalvereniging zonder damesvoetbal is als een pilsje zonder schuim, als cola zonder prik, als een elftal zonder spits! Wij mogen niet klagen met onze dames. Twee seniorenteams, een B- C- D- en zelfs E-team met louter en alleen meiden. Daarbij ook nog eens heel veel talentvolle meisjes die met de jongens meespelen.

Een bijzonder bericht deze dagen in de regionale kranten. SO Soest heeft z'n eerste international. Een speler die in de weekenden die fraaie blauwe kleuren van onze vereniging verdedigt is geselecteerd voor het Nederlands Dameselftal onder 17 jaar. Lucie Akkerman, speelster van de (heren !) B-1 maakt ons als SO Soesters trots.

Damesvoetbal is de snelst groeiende sport in Nederland. Het is mooi dat SO Soest zich kan spiegelen aan deze groei. Een typisch voorbeeld van Hollandse cultuur!

PB