Vaag herinner ik me nog de 3e bekerwedstrijd aan de voet van het seizoen 2000-2001. Met Henk van de Pol als hoofdtrainer en S.O. Soest als hoofdklasser traden we aan tegen VVZ ’49. De toenmalig zaterdag 2e klasser bestond veelal uit bekende Soester spelers. Met o.a. Ronald de Rooij; Bas van Doorn; Marcel van Essen, Hidde Reitsma, Gerard Becker en Gijs Schaap was het elftal een fris, gedreven en mentaal sterk geheel (en dat is het 1e elftal van VVZ na al die jaren nog steeds). Van die ploeg maakten ook Mark en Jordie Brouwer deel uit.

Met Mark als keeper en Jordie als mijn directe tegenstander werd ik door laatstgenoemde op een terechte wisselbeurt getrakteerd. Onnavolgbaar als hij nu soms is, was hij dat toen ook al. Met twee doelpunten was uitgerekend hij de beste man van het veld. Ik had dan ook de hele wedstrijd het nakijken. Een schrale troost was misschien dat het mijn eerste officiële wedstrijd was. Jordie was op veel vroegere leeftijd al een vaste waarde van dat elftal.  

Kan je je die wedstrijd zelf nog herinneren? “Ik weet nog dat we Soest die wedstrijd wegspeelden. Ronald de Rooij heeft het tot de dag van vandaag nog over. Met name Michel Everts heeft het een tijd lang aan moeten horen. We ‘klapten’ er die wedstrijd vol op en daar had Soest het moeilijk mee”.  

 Je bent geen persoon die alles uit zijn voetbal loopbaan heeft bijgehouden volgens mij. Klopt dat? “Dat klopt ja. Zoals jij nu dat stukje voor me mee hebt meegenomen (Montfoort-Soest AD 24/10/’11), deden andere mensen dat ook met dan vooral leuke artikelen. Maar zelf kocht ik geen kranten. Dat deed mijn moeder wel trouwens. Die plakte het dan in een boek”.  

Jordie Brouwer in actie tegen DWS Amsterdam (seizoen 2004/2005)

Kan je je vinden in mijn korte analyse van dat elftal van VVZ ‘49? “We hadden toen een zeer getalenteerde groep. Een groep met routiniers en jeugdige talenten die bij verlies wel altijd strijdend ten onder gingen. We hadden een winnaarsmentaliteit. Maar ook wij kenden onze mindere periodes. Na de promotie naar de 1^e klasse speelde we het volgende seizoen helaas weer tegen degradatie”.  

En wat was jouw rol in dat elftal? “Ik speelde toen linksbuiten en Gijs Schaap op rechts. Met Marcel van Essen in de spits had hij dus de perfecte aangevers vanaf de vleugels. Daarbij scoorde ik zelf ook regelmatig”.  

Je kent VVZ door en door. Hoe verklaar je de rust en stabiliteit die bij de club heerst? “Er leeft wat bij de club en er is toch ook rust. Ze zijn prestatiegericht en er heerst een goede mentaliteit. Als je VVZ als geheel neemt dan zul je zien dat de mensen uit de jeugd de selectie respecteert en andersom. Bij Soest willen ze nog weleens recht tegenover elkaar staan. De jeugdopleiding daar brengt regelmatig frisse jongens die stuk voor stuk goed kunnen voetballen, maar vooral ook goed kunnen luisteren. Veel inzet tegenover veel acceptatie als er wat tegen ze gezegd wordt”.  

Je bent misschien wel bezig aan één van je laatste seizoenen. Hoe kijk je terug op de jaren S.O. Soest? “Toch wel fantastisch hoor. Leuke dingen meegemaakt. Het seizoen onder Hans de Wit met uiteindelijk een overwinning tegen JOS/ Watergraafsmeer was geweldig. Een topjaar met een topgroep. Maar zoals ik eerder al een keer aangaf is Soest te vergelijken met Ajax. Doet een trainer het goed, dan mag hij vertrekken. Doet een trainer het minder, dan mag hij aanblijven”.  

Maar je mooiste herinneringen en hoogtepunten liggen bij VVZ? “Dat waren mooie jaren ja. We hadden toen het ‘rode barretje’ in de kantine. Elke donderdag met een man of 10 eindigen aan de bar na de training. Lachen met Gerard Becker en Gert van de Munt. Daarna nog even naar d’Oude Enghe. Maar ook de wedstrijd tegen Zuidvogels voor het kampioenschap in de 2^e klasse is een mooie herinnering. Beide ploegen met hetzelfde aantal punten waardoor een beslissingswedstrijd noodzakelijk was. We wonnen die wedstrijd voor zo’n 3000 toeschouwers op het terrein van DVS’33. Dat vergeet je nooit meer”.  

Je bent een routinier, een speler met ervaring. Hoe breng je dat over op de jonge spelers? “Als de kans zich voordoet én ze willen leren dan ben ik zeker bereid mijn ervaring over te brengen. Ze zullen er wel open voor moeten staan. Ik speel nu 16 jaar op dit niveau, terwijl een aantal spelers van hetzelfde aantal levensjaren het tegenwoordig al beter denken te weten.  

Maar ben je wel een type speler/ persoon die dat in zich heeft? Een soort ‘trainerstype’ die veel analyseert en probeert spelers beter te maken? “Nee zo’n type ben ik niet. Ik heb wel een mening en wil die best blijven herhalen alleen dat gebeurt dan wel op een iets andere toon. Het gaat niet om de verpakking maar om de boodschap toch?”  

Je richt je parallel aan dit seizoen op een tenniscarrière, 100 meter verder de Bosstraat af. Gaan we je alleen daar nog tegenkomen in de toekomst of toch nog bij Soest? “Ik ben fit en heb het nog steeds naar mijn zin. Dat zijn redenen om door te gaan. We hebben een goede groep met daar omheen wat jongens die, als ze goed begeleid worden, kunnen aanhaken. Neem nou eens jongens als Hessel, Pierre en Ron bijvoorbeeld. Die moet je begeleiden, meer aandacht geven. Niet bij de eerste de beste mindere wedstrijd gelijk weer passeren. Vertrouwen geven dus. Als dat gebeurt dan betekent dat echt wel iets goeds voor de toekomst.  

Tekst: Jaap ten Haaf