El Capitano en de shuttle van het leven

Maandag 30 juni 2025

In deze serie ‘onder de pet van’ komen onze wandelvoetballers van de Oudere Jongeren van so Soest om de beurt aan bod. Ze krijgen twee vragen voor de kiezen. ‘Wat is je sportieve hoogtepunt geweest in je leven’ en de vraag ‘wat weet niemand van je’?

Wat is de zwaarste sport die je met een glimlach speelt? Waar je in een paar minuten meer beweegt dan in een gemiddelde kantoordag? De sport waar je voeten dansen, je pols dirigeert en je hoofd razendsnel moet schakelen. Laat dat nou precies het domein zijn van Piet Bokhoven, alias El Capitano.

We ontmoeten Piet, 72 inmiddels, op een zonovergoten vliegveld tussen Soest en Soesterberg, alsof de tijd er even stil mocht staan. Tussen glanzende oude vliegtuigen vertelt hij over zijn grote sportieve liefde. Nee, niet zijn vrouw (die komt zo), maar zijn échte sportieve hartstocht: badminton.

Van Rotterdam naar de shuttle

Als kleine jongen begon hij, zoals velen, met voetbal in Rotterdam-Zuid. Bij De Musschen en later bij DHZ op Varkenoord leerde hij discipline, samenspel en het belang van een goed schot. Maar het was pas jaren later, toen hij zijn vrouw ontmoette, dat zijn sporthart écht werd geraakt. Samen ontdekten ze badminton en raakten verslingerd aan het snelle spel, de scherpe rally’s, de vrolijke chaos van de dubbelpartijen.

De verhuizing van 010 naar 033, en later naar 0346, was geen afscheid van de sport, het was slechts een nieuw hoofdstuk. Ruim 25 jaar stond hij wekelijks op de baan, bij clubs als KVVA, BCA en BADSO. Een vriendenploeg, veel gelach, eindeloze rallies en... géén blessures. Want ja, daar komt z’n trotse record:

Tientallen jaren badminton, zesenzestig jaar sporten: géén blessure

Piet glundert als hij het zegt. “In al die jaren intensief sporten, vaak meerdere keren per week, ben ik nooit geblesseerd geraakt." Dat is mijn sportieve hoogtepunt. En de reden dat ik me op mijn leeftijd (72) nog zo fit voel.” Hij zegt het met de vanzelfsprekende rust van iemand die weet hoe zeldzaam dat is.

En wie hem ziet voetballen, begrijpt het meteen: Piet is scherp, beweeglijk, en vooral…hij geniet. Want badminton is geen sport voor wie graag stilstaat. Het is bewegen met verstand, reageren met gevoel, en soms ook gewoon even lachen als de shuttle via het randje toch nog over het net rolt. En dan “sorry” zeggen, terwijl je er niets van meent.

De reis van zijn leven

En dan die andere passie, reizen. “Weet je wat veel mensen niet weten?”, zegt hij met een knik. “In 2011 zijn mijn vrouw en ik met een oude klassieke Volvo P1800 zes weken lang door Zuid-Amerika gereden. Van Noord-Argentinië tot aan Cartagena in Colombia.” Het werd een droom en een uitdaging tegelijk. Kapotte motoren, lege wegen, ademloze uitzichten. “En toen we net terug waren in Amersfoort… ging de telefoon, mijn dochter was aan het bevallen. Vroeger dan gepland. Doodmoe zijn we direct naar het ziekenhuis gereden. "En daar was-ie: onze kleinzoon Tarik.”

En Tarik? Die voetbalt nu elke week. En opa Piet? Die staat aan de kant, soms mee bewegend met een actie van zijn kleinzoon en altijd met die twinkeling in zijn ogen.

Wandelvoetbal is leuk, maar badminton mag dan misschien niet op de voorpagina van het sportnieuws staan, maar voor Piet is het een levenswijze. Bewegen, verbinden, lachen en scherp blijven, tot op hoge leeftijd.