Anke Rauch-Roeten

Maandag 29 juni 2026

De verslagenheid is groot bij onze vereniging. Sprakeloos, vol ongeloof en vooral verdriet om het overlijden van de alom geliefde Anke Rauch-Roeten. Zij overleed dinsdag 23 juni op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van een geknapt aneurysma anderhalve dag eerder.

Het plotselinge wegvallen van deze goedlachse, altijd vriendelijke en sympathieke vrouw zal bij menig lid van SO Soest voor veel verdriet hebben gezorgd. Hoe vreselijk is het dan niet voor Leo en de kinderen Yvette, Sietze, Nardi en Lonneke en hun gezinnen. Anke was de moederkloek van SO Soest, maar was dat vooral van haar knusse en warme gezin.

Onvergetelijk, onmisbaar en altijd aanwezig: Anke Rauch-Roeten. Jarenlang het gezicht van onze vereniging én de stem van SO Soest, wanneer zij met haar heldere stem dienstdeed als omroepster. Onlangs nog bij het Bram Bartels Toernooi op 13 juni, het Walking Football Event op 3 juni en het grote Reünietoernooi op 24 mei. Zij was er, als een baken voor de organisatoren. Zij leidde het toernooi vanaf haar stoel, met de microfoon binnen handbereik en als gastvrouw voor de mensen die binnendruppelden met allerlei vragen. Voor de organisatoren was zij daarom een geschenk. Zij konden het verloop van het toernooi rustig overlaten aan Anke, die rust uitstraalde en altijd vriendelijk, charmant en gastvrij was.

Ooit kwam zij onze club binnen als voetbalmoeder van Sietze en later van Yvette, Nardi en Lonneke, maar ver daarvoor had zij, toen nog als Anke Roeten, haar eerste date met Leo Rauch op de Bosstraat-Oost. Het was de start van een echt en hecht SO Soest-gezin.

Anke nam zitting in het jeugdbestuur en ontfermde zich over de E- en F-pupillen. Ze schreef hele pagina’s vol in de Spetter over deze groep en tikte vaak zelf de verslagen. Natuurlijk was haar huis één van de redactieadressen op de zondagavond, waar wij het voetbalweekend met een flink stel gasten aan het evalueren waren. Altijd gastvrij, altijd met een hapje en drankje en altijd geïnteresseerd in iedereen. Niet alleen dan, maar ook op Oudejaarsdag, waar een complete SO Soest-familie het oude jaar afsloot met oliebollen en een biertje. Ook afgelopen Oudejaarsdag nog. De volgende dag stond ze paraat bij de Nieuwjaarswedstrijd, waar ze de spelers trakteerde op koffie met extra inhoud. Een traditie die al zo’n dertig jaar standhoudt.

Anke kon moeilijk nee zeggen en voelde zich verantwoordelijk voor het reilen en zeilen bij haar club. Dus zitting in de voetbalkampcommissie in de jaren negentig was niet meer dan vanzelfsprekend. Dat betekende dus ook dat er in 1995 niet tevergeefs een beroep op haar werd gedaan om het voorzitterschap van het jeugdbestuur op haar schouders te nemen. Daarmee nam ze zitting in het hoofdbestuur. Tijdens de vergaderingen vielen haar feitenkennis en haar gedrevenheid voor het jeugdvoetbal op, zonder daarbij ooit dominant te worden, maar juist met constructieve ideeën te zorgen voor vooruitgang in die belangrijke tak van onze vereniging.

De stem van SO Soest, zo mag je haar wel noemen. Achter de microfoon bij diverse toernooien. Kwam er een probleem voorbij, dan loste ze het op, met een glimlach, met charme en met empathie.

Daarnaast was Anke inzetbaar als EHBO’er. Vanaf de start in 2007 maakte zij deel uit van de EHBO-ploeg. Tijdens de sessies verhaalde ze vaak over de ongelukjes die leerlingen van het Griftland waren overkomen en hoe zij dat met haar collega’s oploste. Ook deze taak deed zij serieus en vol inzet. Bijvoorbeeld tijdens het voetbalkamp en andere activiteiten bij SO Soest. Overigens: tijdens de oefenavonden was de humor nooit ver weg.

In de afgelopen jaren heeft Anke daarnaast een periode deel uitgemaakt van de commissie vertrouwenspersonen. Een belangrijke en vaak 'stille' verantwoordelijkheid binnen onze vereniging.

Het was niet meer dan vanzelfsprekend en volstrekt logisch dat Anke zo'n vijftien jaar geleden uitgeroepen werd tot lid van verdienste.

De laatste jaren nog altijd volop aanwezig op de club, zeker tijdens de jubileumactiviteiten, maar het bestuursgedeelte liet zij over aan haar man Leo. Leo was een aantal jaar jeugdvoorzitter en werd in 2024 voorzitter van de club. Dat kon hij alleen maar doen omdat hij wist dat het thuisfront daar volledig achter stond en zo nodig meedacht.

Dus kwam ze op een vrijdagochtend ook ‘buurten’ bij het A-team om daar een koffietje mee te drinken en ondertussen glimlachend aan te horen hoe die mannen de wereldproblemen tussen twee bakkies door oplosten. Ondertussen stortte Anke zich op haar andere passie; kunstschilderen en ook daar bleek ze talentvol in te zijn.

Het is bijna te veel om allemaal op te noemen wat Anke gedurende de afgelopen veertig-plus jaar voor SO Soest heeft betekend. We zijn haar, en haar gezin, enorm veel dank verschuldigd.

Wat rest zijn mooie herinneringen die de leegte moeten opvullen. Dat zal zeker niet meevallen, want Anke was er altijd. Namens bestuur, leden, vrijwilligers en supporters van SO Soest wens ik Leo, de kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen heel veel sterkte om het verdriet en het gemis een plaats te geven.

Anke zal nooit vergeten worden!

Peter Beijer