Onno en Job: ‘Een keeper moet meer doen dan ballen tegenhouden’

Vrijdag 02 oktober 2026

,,Keepen is een individuele sport in teamverband." Onno Hoorn legt in één zin uit waarin het paradoxale en interessante van het keepersvak schuilt. De enige speler die de bal binnen het veld met de handen mag beroeren. De eenling, vaak ten onrechte als excentriekeling geschetst. Een vak apart voor vaak een aparteling. We kennen ze uit het verleden; Hans van Breukelen, Ed de Goey, Stanley Menzo, Edwin van der Sar. Ook bij SO Soest wordt het keepersvak serieus genomen. De voormalige keepers Onno Hoorn (57) en Job van Veldhuisen (50) trainen de keepers vanaf de O13 bij SO Soest. Ook de vier selectiekeepers van de senioren vallen onder hun flinke trainershanden. Tijd voor een gesprek over het keepersvak in het algemeen en  de SO Soest-keepers in het bijzonder.

De twee keeperstrainers kennen het vak als geen ander. Zowel Onno als Job stonden bij grote clubs onder de lat en weten wat keepen op selectieniveau inhoudt. Job: „Ik werd op mijn vierde al keeper. Waarom? Ik vond het prachtig om dat te doen. Je hebt als keeper het overzicht van achteruit en kunt met een redding je team helpen. Ook de kwetsbaarheid spreekt mij aan. Een fout kan cruciaal zijn, als je een fout maakt, heeft dat vaak direct gevolgen. Juist die verantwoording spreekt mij aan.”

Onno knikt bevestigend bij de woorden van zijn collega. „Je bent onderdeel van een groot team, maar eigenlijk beoefen je een individuele sport binnen een teamsport. Vooral het coachen van de verdediging vond ik altijd mooi om te doen. Dat maakt het keepen interessant.”

Van reddingen naar regie

Het keepersvak is de afgelopen decennia sterk veranderd. De keeperstrainer in de oude tijden was vaak iemand die het leuk vond om een paar ballen in de kruising te jagen. Dan stond de doelman op een regenachtige avond in de modder ballen tegen te houden en werd er eigenlijk weinig tot niets gedaan aan de vaardigheden van de keeper. De afgelopen decennia is het trainen van keepers een echt ambacht geworden. Pioniers als Frans Hoek vestigde het pad voor de moderne keeperstrainer.

„Een keeper moet een goede voetballer zijn”, legt Job uit. „Ooit was er een tijd dat een keeper een terugspeelbal mocht oprapen, maar dat ligt alweer dertig jaar achter ons." Dat klopt: De invoering in 1992 zorgde destijds voor flink wat chaos en paniek op het veld, omdat doelverdedigers ineens veel beter moesten leren meevoetballen. naderhand bleek het een van de meest succesvolle spelregelwijzigingen ooit om het voetbal sneller en attractiever te maken. Job: ,,Ik had het voordeel dat ik naast het keepen ook veel voetbalde. Voor de klassieke keepers uit de jaren zeventig is het maar goed dat zij deze spelregelwijziging niet actief hebben meegemaakt denk ik wel eens. Vanaf dat moment moest de keeper kunnen voetballen, werd hij onderdeel van de opbouw van achteruit.”

Meevoetballen en de regie pakken, of anders gezegd: een coach zijn voor met name de achterhoede. Ook het coachen krijgt bij SO Soest nadrukkelijk aandacht vertelt Onno. „Je kunt de hele wedstrijd in je hok naar iedereen gaan schreeuwen, maar daar heeft niemand iets aan en veroorzaakt alleen maar irritatie. Het gaat om functioneel coachen. Je moet op het juiste moment iets zeggen. Je moet weten wat er gebeurt, ook als de bal ergens anders is. Constant om je heen kijken is daarom belangrijk. Een keeper moet niet alleen naar de bal kijken. Hij moet anticiperen op wat er gaat gebeuren.”

Volgens de trainers mag er bij de SO Soest-keepers op dat gebied nog wel wat meer lef komen. „We mogen best wat meer van ons laten horen”, vindt Onno. „Letterlijk. Natuurlijk moet dat ook een beetje in je karakter zitten, maar je kunt het leren. Daar zijn wij bewust mee bezig.”

Onno en Job zijn inmiddels enkele jaren betrokken bij de keeperstraining. Toen vorig seizoen de samenwerking met hoofdtrainer Rick Schipper stopte nam het keepersduo ook de keeperstraining van de doelmannen van de seniorenselectie over. 

„Iedere keeper heeft zijn eigen kwaliteiten”, zegt Job. „De een is technisch heel sterk, terwijl een ander misschien minder makkelijk beweegt, maar wel iedere bal uit de goal ramt. Het gaat erom dat je de kwaliteiten herkent en verder ontwikkelt.” Onno: ,,Dat is de uitdaging die wij als trainers hebben. De sterke vaardigheden doorontwikkelen en de mindere punten verbeteren."

De begeleiding stopt volgens Onno en Job bovendien niet na de training. De trainers volgen de keepers tijdens wedstrijden en bespreken met de doelmannen wat hun bevindingen zijn.

„Ik probeer zoveel mogelijk wedstrijden te bekijken”, vertelt Onno. „Soms een hele wedstrijd, soms een helft. Ik vraag vooral hoe ze het zelf vonden gaan. Dat levert vaak mooie gesprekken op.”

De twee trainers zien bij SO Soest voldoende potentie in het keeperspotentieel. ,,Bij de seniorenselectie trainen wij momenteel Hein Janmaat, Pim Veen, Stijn Poelmans en Sem van Hengstum. Maar vanuit de jeugd zien wij ook andere jongens die uiteindelijk het eerste elftal kunnen halen”, zegt Job. „Maar wie dat over een paar jaar daadwerkelijk wordt, is natuurlijk niet te voorspellen.”

Onno lacht: ,,Het is nu eenmaal het lot van de keeper dat er maar één plek beschikbaar voor hem is in het team. Dat maakt de concurrentie groot. Tegelijkertijd geeft de brede groep veel vertrouwen voor de toekomst. We hebben inmiddels zicht op de keepers vanaf Onder 13 tot en met het eerste. Dat is heel waardevol. Je ziet wat eraan komt en kunt jongens gedurende meerdere jaren begeleiden.”

Voor beide trainers is dat uiteindelijk de kern van hun werk: keepers beter maken, maar vooral ook zelfstandiger maken.

Job: „Een goede keeper hoeft niet per se veel reddingen te verrichten. Het ultieme is juist als je door goed te coachen en goed positie te kiezen voorkomt dat je überhaupt in actie hoeft te komen. Dat is misschien wel de grootste verandering in het keepersvak: niet wachten tot de bal komt, maar zelf bepalen wat er gebeurt.

Bij de foto: Job (links) en Onno

Delen op sociale media

FacebookLinkedInPinterestE-mail